الكافرون مىخواندند بعد از لا اعبد و ما تعبدون مىگفتند أعبد ربّي ، و بعد از اتمام سوره مىفرمودند : ديني الاسلام عليه أحيا و عليه أموت انشاء اللّه « 1 » . و از حضرت على بن الحسين عليه السّلام منقول است كه : آيات قرآنى خزينه‌هاى حكمت ربّانى است ، پس در هر خزانه را كه مىگشائى بايد كه در آن نظر نمائى ، و به تفكّر جواهر معانى و حكمتها را بيرون آورى « 2 » . و در روايت ديگر از آن حضرت منقول است كه فرمود : اگر هركه در ما بين مشرق و مغرب است بميرد بعد از آنكه قرآن با من باشد وحشت ندارم ، و چون آن حضرت مالك يوم الدين را مىخواند تكرار مىفرمود به حدّى كه نزديك بود هلاك شوند « 3 » . و الحق چگونه وحشت به هم رساند كسى كه انيس او خداوند عالميان باشد ، و چون خواهد سخن بگويد با خداوند خود سخن گويد و مناجات كند و راز بگويد ، و اگر خواهد كسى با او سخن گويد قرآن بخواند كه گاهى خدا به او خطاب فرمايد ، و خود را مخاطب به آن خطابها دانسته لبّيك در جواب گويد ، و گاهى پيغمبران با او سخن گويند ، و خطابهاى ايشان را چنان داند كه از ايشان مىشنود ، بلكه آن جماعت كه پيغمبران با ايشان سخن مىگفته‌اند كور و كرى چند بوده‌اند ، و كسى كه آگاه است مخاطب به خطاب ايشان بيشتر است ؛ زيرا كه خطابهاى ايشان بر جميع عالميان عام است . و گاهى حق‌تعالى براى او قصّه مىخواند و احوال گذشتگان را براى او نقل مىكند ، و از شادى اين كرامت نزديك است قالب تهى كند . و گاهى خوان نعمتهاى الوان بهشت از برايش مىگسترند ، و آنكه عارف است چون از نعمتهاى بهشت

--> ( 1 ) بحار الانوار 92 / 339 ح 1 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 609 ح 2 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 602 ح 13 .